| Vraag nooit naar coupe soleil |
| donderdag, 14 mei 2009 17:29 |
|
De lastigste weekendhobby is die van degenen die met een fluit de autoriteit op een voetbalveld trachten te handhaven. Ze doen het eigenlijk nooit goed en het aantal gestaakte wedstrijden in het amateurvoetbal is mede een gevolg van het feit dat daarvoor doorgaans geen begrip bestaat. Triest uiteraard, want de meeste scheidsrechters zijn werkelijk volstrekt objectief. Maar een strafschop tegen wordt uitgelegd als partijdig en een penalty mee als logisch. Zo is het lastig laveren voor de man in het (voorheen altijd) zwart. Scheidsrechters moeten zich ook heel wat laten welgevallen en spelers gaan verbaal nogal eens te ver. “Eikelbijter” levert een rode kaart op. Hetzelfde geldt voor “Krijg de vinkentering”. Dat lijkt logisch. “Scheids, ik ruk je kop eraf” was ooit aanleiding voor een arbiter op gevorderde leeftijd om de wedstrijd te staken. De beste man, die symbool stond voor streng doch rechtvaardig, besloot ook direct een einde te maken aan zijn eigen carrière. Dit was voor hem de spreekwoordelijke druppel. Terecht maar treurig. “Scheidsrechter, mag ik u vragen waar u die fraaie coupe soleil heeft laten zetten?” is ook een vraag die beter niet kan worden gesteld. Het leverde desbetreffende spits geel op en de opmerking aan het adres van de aanvoerder dat die nummer 20 verder zijn mond diende te houden. Toen nummer 20 later in de wedstrijd de aanvoerdersband overnam en wijzend op de armversiering naar de zorgvuldig gekapte arbiter toeliep met de woorden “nu mag ik dus weer praten”, was de tweede gele kaart al snel een feit. De meeste bizarre referee maakte ik ooit mee in de Betuwe. De man begon met een mededeling: “Ik ken alle menselijke activiteiten op een sportterrein. Ik zie alles en wie zijn mond opentrekt, krijgt direct geel.” Vervolgens verrichtte hij de toss met een Belgische frank. Tijdens de wedstrijd ontgingen hem heel wat menselijke activiteiten, vooral overtredingen ontsnapten structureel aan zijn aandacht. Toen een speler na vermeend buitenspel een bal uit frustratie over de omheining pegelde, schoot ‘s mans waarneming niet tekort en toonde hij met verve een gele kaart. De ontvanger haalde op dat moment alles wat hij in zich had op voor het plaatsen van een flinke fluim, die op een meter van het arbitraire schoeisel neerdaalde. Rood voor dit groene product leek op zijn plaats, maar geheel in de geest van zijn fluitisme zag deze scheidsrechter ook dit niet. Een Champions League-finale heeft hij gek genoeg nimmer gehaald … Jan Sommerdijk is reporter voor Omroep Gelderland |